Yol Arkadaşım Koç

Varsayalım bir uzuuun ince yolda yürüyorsunuz, sanki uzay boşluğunda bir yol gibi, ince uzun ve bir tek siz varsınız.
Başlarda yürüyüş zorlu biraz çünkü hem tek başınasınız, hem de etraf biraz karanlık sanki yeterince ışık yok yada puslu belki.
Derken önünüze bir engel çıkıveriyor, böyle sanki kocaman bir dağ gibi, hay allah bu da nereden çıktı şimdi?
Üzerinden mi atlasam, kenarından mı süzülsem derken bir ses geliyor tam yanı başınızdan.
Bu yol arkadaşınızın sesi.

Yol arkadaşıyla yürümeye başlayınca bu uzun ince yollar büyüyor sanki, üst geçitler alt geçitler yeni şeritler ekleniyor, köprüler inşa ediyorsunuz birlikte yürüdükçe.
Siz birlikte geçtikçe karanlık köşelerde ışıklar yanıyor, hep geçtiğiniz ama hiç görmediğiniz yerler görünür oluyor gözünüze yol arkadaşınızla birlikte.

Uçsuz bucaksız nereye gittiği belirsiz yolun üzerine beraber tabelalar koyuyorsunuz, artık hem yeni yollar var hem de o yollar birer birer hedeflere varıyor.
Siz yol arkadaşınızla birlikte adımlar attıkça yolculuk mana kazanıyor,bir his doluyor içinize kelebek yutmuş gibi, mutluluk mu o ?

Koçluk, yol arkadaşlığıdır.
Koç, sizin yolunuzda sizin yanınızda sizinle beraber yürür.
Zor, sıkıcı, korkutucu olan yolları, birlikte yürürken yeni, alternatif, aşılması mümkün yollar olabileceğini Koçunuzla beraber keşfedersiniz.
Yol arkadaşınız olan Koç elindeki fenerle aydınlattıkça karanlık yerleri siz hiç görmediğiniz şeyleri fark edersiniz.
Siz hayaller, hedefler koydukça Koç ulaşacak yeni yollar yaratmanızı destekler.
Bu yolculuğun sonunda sizi mutlu olduğunuz yeni bir yaşam bekler.